Kοινό Πρωινό

                                                                                       

old  man

       Το ξυπνητήρι χτύπησε αιφνιδιαστικά,κι αυτός πετάχτηκε απότομα,ταραγμένος απ’τον ύπνο του.Περίεργο που αν και του άρεσε το τραγούδι με το οποίο είχε ρυθμίσει να ξεκινάει την ημέρα του,μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα,είχε αρχίσει ήδη να το σιχαίνεται….

     Μετα βίας σηκώθηκε κι ένιωσε τα άκρα του παγωμένα.Ευθύς αμέσως έψαξε να βρει τις κάλτσες του,στο χαμό που επικρατούσε μπροστά από το κρεβάτι του * κάθε λογής χαρτάκια,βιβλία,τελιωμένα πακέτα καπνών και σακουλάκια συνέθεταν ένα φυσικό εμπόδιο που για τόσο πρωί του φάνταζε αδύνατο να υπερπηδήσει…Βρήκε τη μία από τις δύο μαύρες κάλτσες κι αφού αποφάσισε πως βαριόταν ανυπόφορα να κάνε έστω και μία σύντομη έρευνα για την ανεύρεση της δεύτερης,άνοιξε την ντουλάπα και φόρεσε μία μπορντώ χοντρή,χειμωνιάτικη,την πρώτη που βρήκε μπροστά του.Για λίγα δευτερόλεπτα αναρωτήθηκε για ποιον λόγο είχε αγοράσει μπορντώ ζευγάρι , αλλά ο προβληματισμός αυτός δεν τον απασχόλησε περαιτέρω…Το μόνο που τον ένοιαζε ήταν να ρίξει λίγο νερό στο πρόσωπό του και να πάει να αγοράσει έναν καφέ απ΄την καφετέρια απέναντι γιατί…..«Ποιος φτιάχνει καφέ όταν έχει καφετέρια ακριβώς απέναντι…? «

Φόρεσε το μπουφάν του,έβαλε μια πρόχειρη φόρμα και κατευθύνθηκε στην εξώπορτα,ελπίζοντας να μην επικρατει το τυπικό πρωινό χάος της πόλης….Του την έδιναν οι ήχοι της πόλης,ηρεμούσε μόνο τα βράδια,κάποιες καθημερινές,όταν έβγαινε στο μπαλκόνι και οι οι περισσότεροι είχαν το φιλότιμο να βγάλουν τον σκασμό και να κοιμηθούν…Τότε ναι,του άρεσαν τα φώτα,η ηχώ ενός περαστικού αυτοκινήτου,το κρύο.Αλλά κρύο υποθέτω μπορείς να βρεις κι αλλού….

Όταν άνοιξε , λοιπόν , την εξώπορτα αντίκρυσε μία ιδιαίτερη νυκτερινή ησυχία…Ο ήλιος είχε βαρέσει προσοχή στον ουρανό,μα κανείς δεν ήταν σε κανένα πεζοδρόμιο,κανείς δεν φώναζε,κανείς δεν οδηγούσε.     Όλα άδεια και έρημα. Μαγκώθηκε λίγο,αλλά έκανε κάποια δειλά βήματα, ίσα ίσα για να δώσει την ευκαιρία στον εαυτό του να πάρει χαμπάρι τι έπαζε. Έτσι κι αλλιώς, η υποτονική ατμόσφαιρα που επικρατούσε δεν τον χάλαγε καθόλου…

Διέσχισε το δρόμο για να παέι στην απέναντι καφετέρια, χωρίς να διπλο-κοιτάξει για αυτοκίνητα * ήθελε πολύ έναν καφέ…Γλυκό μάλλον….Για να μην ξεκινήσει με πίκρες την ημέρα του…

Η καφετέρια είχε στην είσοδο μια εντυπωσιακή γυάλινη, διπλή τζαμαρία με ένα χρυσοκόκκινο κιτς περίγραμμα στη βάση της , και στο πάνω μέρος μια κυκλική πινακίδα, στης οποίας το κέντρο ήταν τοποθετημένο με άψογο γραφιστικό σχεδιασμό το όνομα.Μπήκε μέσα , και περιέργως υπήρχε η ίδια ψύχρα με έξω.

«Δεν έχουν ανάψει την θέρμανση…¨, σκέφτηκε. » Από πότε τσιγκουνεύεται την ζέστη ο Σπύρος ? «

Πλησίασε την μπάρα , μα δεν βρήκε κανέναν πίσω απ΄αυτήν… « Καλημέρα! » , φώναξε , κι όταν είδε πως δεν πήρε απάντηση , πήδηξε μέσα και άναψε την ηχανή του εσπρέσο.

»  Όλα μόνος πρέπει να τα κάνω σ’ αυτή τη ζωή..» ,μουρμούρισε. » Μην εμπιστεύεσαι κανέναν…»

« Γι ΄αυτό ότι δρομολογείς στη ζωή σου δεν πιάνει ποτέ! » , ακούστηκε μια φωνή από πίσω του.

Γύρισε ξαφνιασμένος και είδε έναν ρακένδυτο, άπλυτο , γέρο άνδρα με γκρίζα λιγδομένα μαλλιά και απεριποίητη γενειάδα. Το μαύρο παλτό του είχε κάτι αηδιαστικά στίγματα σαν από λάσπες, και έμοιαζε βρεγμένο , μια απωθητική φιγούρα που του έσφιξε το στομάχι…Παρ΄ ‘ολα αυτά, του ήταν αδύνατο να τον κάνει να σωπάσει. Έτσι , ο άνδρας συνέχισε ….

»  Πολλές φορές νομίζουμε ότι αν θέλουμε να γίνει κάτι, πρέπει να το κάνουμε μόνοι μας…Και η αλήθεια είναι πως τις περισσότερες από αυτές τις φορές μάλλον έχουμε δίκιο…Μα εσσύ μικρέ , έχεις αρχίσει να εξαντλείς τον εαυτό σου. Θαρρείς πως μόνο αν διώξεις κάθε παρουσία δίπλα σου , μόνο τότε , θα πετύχεις. Δεν αναλογίστηκες ποτέ πως χωρίς την επίδραση του κάθε ανθρώπου που περνάει απτην ευθεία της ζωής σου, θα ήσουν ένα μηδενικό. Θα ήσουν ακόμη στην αρχή. Και θα ‘μενες εκεί για πάντα , στάσιμος και ανήμπορος να βρεις τρόπο να ξεκινήσεις…

Γιατί η ζωή , μικρέ , δεν είναι κύκλος…Μια ευθεία γραμμή είναι , κι όσο αγνοείς και υποτιμάς τους ανθρώπους που συναντάς κατά μήκος αυτής , τόσο φτωχή , λεπτή και ασθενικά σχεδιασμένη θα είναι.

Θες ώρες να μένεις μόνος…Το καταλαβαίνω…Θες περισσότερη μοναξιά απ΄το συνηθισμένο…Κι αυτό δεκτό…Όμως μην γίνεσαι αχάριστος…Μην απαρνιέσαι τους ανθρώπους…Ενδιαφέροντες ή μη, έιναι άνθρωποι…Χωρίς αυτούς , άλλωστε , εγώ δεν θα υπήρχα τώρα μπροστά σου… »

» Τι μαλακίες λέει ο βρωμιάρης » , σκέφτηκε και έκλεισε την μηχανή του καφέ. Χτύπησε με ένταση τον καφέ, αφού τον έχυσε σε ένα πλαστικό ποτηράκι που βρήκε μπροστά του και έβαλε γρήγορα δυο φακελάκια ζάχαρη , γεμάτα . Αδιαφορώντας παντελώς για τον άνδρα , βγήκε γοργά προς τα έξω και κατευθύνθηκε στην πλατεία που βρισκόταν ακριβώς δίπλα απ΄το σπίτι του.

  Έστριψε ένα τσιγάρο με μπόλικο καπνό , μα δεν το κόλλησε καλά και έκανε κάποιες μικρο-χειροτεχνίες για να το «δέσει» . Του την έδινε όποτε το πρώτο τσιγάρο της ημέρας ήταν αποτυχία. Τώρα που το ξανασκεφτόταν , του την έδιναν αρκετά πράγματα…

  Περίμενε κάμποση ώρα, μπας και χαζέψει τίποτα , κάποιο σκηνικό στο δρόμο , τα περιστέρια που τόσο αντιπαθούσε , κάτι …

Λες και η πόλη είχε σταματήσει να αναπνέει….

Έκανε το τσιγάρο του με μία ρουφηξιά και γύρισε βιαστικά και ξενερωμένος σπίτι. Ο καφές ήταν απαράδεκτα πικρός-παρα τα δυο φακελάκια ζάχαρη- και τον πέταξε στον δρόμο λίγο πριν μπει. Δεν τον έβλεπε και κανείς άλλωστε….

Πήγε στο μπαλκόνι να μαζέψει κάτι ρούχα που στράγγιζαν τρεις μέρες τώρα , κι έβαλε στον υπολογιστή του το Dazed and Confused των Zeppelin όσο πιο δυνατά γινόταν για να το ακούει προς τα έξω…

   Κάπου στο 3 και 45 μπήκε μέσα με την λεκάνη ανά χείρας….Στην καρέκλα του , καθόταν τώρα πλάτη , ένας ρακένδυτος , ηλικιωμένος άνδρας. 

Αυτός γύρισε σπρώχνοντας τα ροδάκια της καρέκλας , και τον κοίταξε μέσα στα μάτια.

Αισθάνθηκε έναν απερίγραπτο τρόμο , ένα ρίγος μη αντιμετωπίσιμο και ο άντρας σηκώθηκε και άρχισε να τον πλησιάζει…

Η καρδία του χτυπούσε δυνατά… Πέταξε την λεκάνη και χωρίς να το σκεφτεί δεύτερη φορά πήδηξε στο κενό απ΄τον τέταρτο…

Το ξυπνητήρι  χτυπούσε σαν φάλτσος τραγουδιστής…Και εκείνος , μόλις είχε καταλάβει ότι είχε κλέψει την ιδέα από μια ταινία του Κριστοφερ Νόλαν

Κάτι σαν Νολαν-σέψιον , ένα πραμα….

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s