Κομμένη Σελίδα

diary3s1d1

Πάει καιρός που ΄χα το κεφάλι μου καθαρό. Τώρα τελευταία, σαν να επιστρέφουν πολλά πίσω και το περιτριγυρίζουν. Το πρόβλημα μάλλον είναι ότι τα πάντα είναι θαμπά και δυσκολεύομαι να βρω την ρίζα του.    

Ενδεχομένως, δηλαδή, να μην υπάρχει και τίποτα μέσα. Αλλά όλη αυτή η θωλούρα με κάνει ν΄αρχίζω να ξεβολεύομαι.

 Ίσως να μην με καταλαβαίνεις ιδιαίτερα. Και είναι απ΄τις ελάχιστες φορές, που δεν με νοιάζει αλήθεια. Είναι λέξεις που επιχειρούν να ερμηνεύσουν σκέψεις που πιθανότατα να μην υφίστανται καν. Επομένως,παρτ΄αυγό και κούρεφτο που λένε.

Νιώθω το στέρνο μου βαρύ, τα μάτια μου είναι μισόκλειστα, αλλά αρνούμαι κατηγορηματικά να τα κλείσω τελείως. Δεν θα με κάνω κι ότι θέλω. Αυτό έλειπε…

Δεν νιώθεις πάντοτε άνετα μαζί μου,το ξέρω. Ούτε εγώ νιώθω άνετα όμως, οπότε μην τρελαίνεσαι. Είμαι με τα φεγγάρια μου, άλλοτε θα σ΄ανεβάσω, κι άλλοτε θα με αγνοήσεις εξ αρχής. Να σε κατεβάσω εγώ ούτε λόγος. Δεν έχω τόση επιρροή. Δεν είχα ποτέ.

Κρατιόμουν βλέπεις απ΄το να  γράψω για σένα. Νομίζω πως με κράταγε λίγο η κριτική των φίλων, πως συνήθως με αγγίζουν υπερβολικά πράγματα που δεν έχω, ουσιαστικά, βιώσει. Μα δεν το βαστούσα άλλο, ήμουν δειλός μία φορά, δεν θα μπορούσα να ύπαρξω και δεύτερη.

Έχω κάνει λάθη στην σύντομη ζωή μου. Και δεν μετανιώνω για κανένα. Κοινότυπο, ε; Είναι, αν εξαιρέσεις το γεγονός ότι οι άνθρωποι το λένε αυτό, γιατί , είτε δεν μπορούν να σκεφτούν εναλλακτικές, είτε γιατί ξέρουν εκ των προτέρων ότι δεν θα ΄χαν το θάρρος να κάνουν το σωστό τη στιγμή που θα έπρεπε.  

Κι εγώ, τι είμαι απ΄την άλλη; Κάτι ξεχωριστό; Την προσοχή σου ζητάω, μέσα από δρόμους που απλά δεν συνηθίζουν να επιλέγουν οι μάζες. Αυτό, δεν καθιστά, ούτε εμένα, ούτε εσένα ιδιαίτερους. Κάθε άλλο… Γιατί όπως κι οι μάζες δεν έχουν μάθει να εκφράζονται αληθινά, έτσι κι εμείς επιλέγουμε μεθόδους, αναίμακτους για μας, να ξεδιπλώσουμε, και καλά, το είναι μας και να εκτεθούμε…Παρ΄όλα αυτά κι οι δυο μας ξέρουμε, πως εκθέτουμε μοναχά όσα αντέχουμε…

«Υπάρχουν αναμνήσεις, που ο άνθρωπος φοβάται ακόμη και να τις ψιθυρίσει στον εαυτό του» , έλεγε ο Ντοστογιέφσκι στο «Υπόγειο». Κάτι παραπάνω θα γνωρίζει…Ντοστογιέφσκι είναι αυτός…

Και κάπου εδώ εμφάνιζεται και το αστείο της υπόθεσης. Το ότι, με λίγα λόγια, ενώ ξεκίνησα να γράφω για σένα, τείνω πάλι προς την δικιά μου ανάλυση. Και θα παραδεχτώ ότι είμαι ένα εγωϊστικό γουρούνι, και θα κατηγορήσω τον εαυτό μου δημόσια, μα θα συνεχίσω εν τέλει να περιαυτολογώ.

Αν μη τι άλλο, η σωτηρία της ψυχούλας μου, είναι πάνω απ΄ όλα.

Γι΄αυτό σου λέω, σώσε και την δικιά σου. Βάλε κάτω τις αναμνήσεις, κι αφού τις μετρήσεις μία προς μία, σβήστες όλες, διέγραψε τες και φτιάξε καινούργιες. Και μετά σβήστες κι αυτές, εώς ότου το σβήσιμο γίνει ρουτίνα, μια πράξη που δεν θα σκέφτεσαι καθόλου και απλά θα την κάνεις για να σε οδηγήσει σε νέες αναμνήσεις με καθαρό κεφάλι. Το μόνο που σου επιτρέπω να κάνεις λοιπόν, είναι να καθαρίζεις το κεφάλι σου. Να αδειάζεις. Να αρέσκεσαι στο κενό που και που.

Η ταξινόμηση των αναμνήσεων απαγορεύεται ρητά. Θα σε κουράσει, και το πολύ πολύ θα το παίζεις δασκαλίκι στον εαυτό σου και θα σπάσεις τα δικά σου αρχίδια. Εκτός κι αν τα γουστάρεις αυτά. Τότε δεν μπορώ να βοηθήσω. Δεν θέλω κιόλας…

Με συγχωρείς που ήμουν ασυνάρτητος. Το κεφάλι τα φταίει όλα, το χέρι διαταγές ακολουθεί. Και το κεφάλι είχε έναν φόβο, κάτι σαν διαπίστωση…

Πως, καταλαβαίνεις ότι μεγάλωσες, όταν αρχίζεις να μην παραδέχεσαι ότι δεν είσαι καλά. 

Κι εγώ δεν ψήνομαι να μεγαλώσω…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s