Το Τελευταίο Βαγόνι

DSC_0729

 

Οι φωτεινές ενδείξεις στα ενδιάμεσα του βαγονιού του έκοβαν τα φτερά.Η τουαλέτα ήταν κατειλλημένη και το κάπνισμα απαγορευόταν.Στην απέναντι θέση,η κοπελιά τον κοίταζε κάθε δύο λέπτα χωρίς κανέναν ενδοιασμό,όμως αυτός την είχε δει να αποχαιρετάει με κλάμματα το αγόρι της στο σταθμό και δεν τον ενέπνεε το σκηνικό.Προτιμούσε να ακούσει λίγο μουσική,ίσως κάποιο κομμάτι για κάποια άγνωστη κοπέλα που δεν έμαθε ποτέ το όνομά της.

 

Προσπάθησε να χαζέψει λίγο έξω,αλλά οι λαμπτήρες πάνω απ΄τις θέσεις του επέτρεπαν να βλέπει μόνο το πρόσωπό του και κάπου κάπου,κάτι απροσδιόριστα χωριουδάκια για κάποια δευτερόλεπτα.Σκέφτηκε πως θα ΄ταν πολύ καλύτερο να ΄χε κανονίσει το ταξίδι του μέρα.

Το μόνο έμενε μονίμως ευδιάκριτο ήταν το φεγγάρι,γεμάτο εκείνο το βράδυ και ίδιο στα μάτια όλων των ανθρώπων από όπου κι αν το κοιτάζουν.Τον τελευταίο καιρό,όποτε έψαχνε το φεγγάρι στον ουρανό το πετύχαινε ολόγιομο.Ευτυχής σύμπτωση.

Το ότι οι ζωές μας είναι φτιαγμένες από συμπτώσεις-και κάποιες επιλογές-το ήξερε.Το ότι οι συμπτώσεις αυτές είναι αρνητικές ή θετικές,κατά κύριο λόγο,απ΄το τι πρόσημο τους προσδίδουμε εμείς το ΄χε μάθει τώρα τελευταία.Το ότι οι συμπτώσεις,όμως,είναι γεγονότα που δεν συμβαίνουν για κανέναν απολύτως λόγο,δεν μπορούσε να το χωνέψει με τίποτα κι ας ήταν ο ίδιος ο ορισμός της λέξης.Είναι σαν τρένα που περνούν απο μπροστά σου κι εσύ είτε τα καβαλάς κι όπου σε βγάλει,είτε τ΄αφήνεις,μήπως και περάσει επόμενο-εάν,βέβαια,περάσει.

Υπάρχουν και οι φορές δε,που πραγματικά πιστεύεις ότι γνωρίζεις το τρένο που θα περάσει,το που θα σε οδηγήσει και το τι θα συναντήσεις στο ταξίδι σου.Ευχόταν σ΄όλους τους ανθρώπους να τους συμβαίνει μια φορά την εβδομάδα για να τους δίνει ελπίδα.Όχι παραπάνω όμως…Γιατί τα καβαλάμε κι εύκολα…

Ένας άντρας έξω απ΄την τουαλέτα,που μάλλον είχε καιρό να νιώσει έτσι,κοπάναγε με δύναμη τις πόρτες,εκνευρισμένος που αυτός που κατουρούσε αργούσε λίγο παραπάνω(γύρω στο μισάωρο).Δεν άκουγε τι ακριβώς έλεγε,μα πιθανότατα έβριζε αν έκρινε απ΄τις κινήσεις και τις χειρονομίες του,κοιτώντας αριστερά και δεξιά για να βρει κάποιον υποστηρικτή στο κήρυγμα που είχε αρχίσει μόνος του.Όταν τελικά δεν βρήκε αποκούμπι σταύρωσε τα χέρια κι έκατσε σε μια γωνία,κοιτώντας κάτω και επιχείρησε να καλμάρει.

Εκείνος έστρεψε το κεφάλι του στο παράθυρο για να αποφύγει να ανταλλάξει ματιές με τον εξαγριωμένο άντρα,μα τελικά το βλέμμα του δεν την γλίτωσε και διασταυρώθηκε με αυτό της κοπέλας στην απέναντι θέση,που τώρα κοίταζε όχι ακριβώς αυτόν,αλλά την αντανάκλασή του στον καθρέφτη.

Μ΄αυτά και μ΄αυτά,άρχισε να νιώθει αρκετά άβολα στην θέση του και σκέφτηκε πως μια βόλτα στο τρένο θα ΄χε ενδιαφέρον.Σηκώθηκε διακριτικά,έβαλε την μικρή του τσάντα στον ώμο του και «κατηφόρισε» προς τα υπόλοιπα βαγόνια.Επικρατούσε μια σχετική ησυχία,η πλεοψηφία των επιβατών κοιμόταν και τη σιωπή έσπαγε ο ρυθμός που έδιναν οι τροχοί του τρένου πάνω στις ράγες.

Όσο προχωρούσε,έτριζε τα δόντια του στον ρυθμό αυτό,κι αφού πέρασε από δυο,τρία βαγόνια,είδε πως είχε φτάσει σ΄ένα σημείο όπου δεν υπήρχαν άλλα επιβατικά.Διέκρινε ένα τελευταίο βαγόνι,κάπως πιο περίεργα φωτισμένο.Άνοιξε τη συρόμενη πόρτα και αντίκρυσε ένα μικρό μπαρ,κάτι που του φάνηκε σαν μία όαση στην κατά τ΄άλλα ανιαρή,έως εκείνη τη στιγμή διαδρομή.

DSC_0058

 

Έκατσε στην στενή μπάρα και ξεφύσηξε λες και περπατούσε για ώρες.Πίσω απ΄αυτήν,ένας τύπος γύρω στα εξήντα έπλενε ποτήρια σ΄έναν νεροχύτη,αρκετά ατημέλητος για υπάλληλος αμαξοστοιχίας.Κοίταζε με πόση ευλάβεια έπλενε τα ποτήρια και πως είχε τακτοποιήσει τα πάντα στον χώρο του,παρόλο που ήταν ο μόνος εκείνη τη στιγμή μέσα σ΄όλο το βαγόνι.

 

«Μου λένε να χρησιμοποιώ πλαστικά,αλλά εγώ επιμένω…Ένα μπαρ έχουμε,πρέπει να το σεβόμαστε…«,του είπε αυτός αφού ακούμπησε το ποτήρι μπροστά του. «Τι σου βάζω;»

«Εμ,έχεις  Jack…; «,τον ρώτησε διστακτικά.

«Εννοείται…Πάγο…;»

«Δύο…»

«Θα σου βάλω ένα,γιατί άμα ήταν έτσι σου ΄βαζα και νεράκι…»,είπε αυτός χασκογελώντας.

Γέμισε ένα νεροπότηρο μέχρι πάνω,κι εκείνος γούρλωσε τα μάτια για την ποσότητα που θα κατέβαζε.Εν τέλει χαλάρωσε και επιχείρησε ν’ ανοίξει χαζοκουβεντούλα,μιας και ήταν μόνο οι δυο τους στο βαγόνι και η σιωπή μπορεί να γινόταν και ανυπόφορη.

«Πρέπει να ΄ναι ωραία εδώ…Έχεις τα ποτά σου,ταξιδεύεις,γνωρίζεις κόσμο…Σε ψιλοζηλεύω μπορώ να πω…»

«Με ζηλεύεις..»,έκανε γελώντας αυτός,δείχνοντας του τα ελάχιστα δόντια που είχε στο στόμα του. «Ο πολύς κόσμος είναι πολύ κουραστικός φιλαράκι…Αν έκανες τη δουλειά που κάνω θα ΄χες σαλτάρει…Να ΄ναι καλά τα τζάμπα ποτά…»

«Ναι,σίγουρα δεν λέω πολλές φορές θέλουμε να μένουμε μόνοι,αλλά δεν βλέπω κάποιον άλλο εδώ τώρα και υποθέτω ότι έχεις περάσει και καλά εδώ…»,είπε αυτός προσπαθώντας να πάει λίγο με τα νερά του.

«Δεν κατάλαβες φιλαράκι…»,απάντησε ο τύπος κατεβάζοντας τον τόνο της φωνής του που σε συνδυασμό με την προσφώνηση «φιλαράκι» γινόταν όλο και πιο ενοχλητική.«Οι άνθρωποι είναι κουραστικοί.Το τρένο είναι μια χαρά,το μπαρ όμορφο σπίτι,τα τοπία μαγευτικά…Εμείς είμαστε αυτοί που τα μολύνουμε…Μου αρκεί που είμαι παράσιτο εγώ ο ίδιος…Δεν μπορώ να ανέχομαι κι άλλα παράσιτα κοντά μου…»

«Δεν είναι κι όλοι οι άνθρωποι παράσιτα,μην τους βάζεις όλους σ΄ένα τσουβάλι»,διαφώνησε αυτός και συνέχισε.«Άνθρωποι έφτιαξαν αυτό το μπαρ,άνθρωποι έφτιαξαν τα ποτά αυτά,άνθρωποι σε έβαλαν εδώ για να πίνεις και να πληρώνεσαι…Στο κάτω κάτω της γραφής είναι σαν να αποκαλείς και μένα παράσιτο…«

«Άστις εξυπνάδες φιλαράκι…Απλά είσαι ένα παράσιτο,που ξέρω ότι δεν θα με ενοχλήσει για πολύ ακόμα,γιατί όπου να ΄ναι φτάνουμε…Και πες μου αλήθεια…Δεν είναι στιγμές που βαριέσαι τους ανθρώπους;Τις συναναστροφές;Δεν είναι φορές που σκέφτεσαι πως κάποιες παρουσίες είναι τόσο ενοχλητικές που σε τσιγκλάει η ιδέα να δεις τι θα γινόταν αν τους έβγαζες απ΄την μέση;Μόνο και μόνο για να σ΄αφήσουν ήσυχο…Γιατί αλλιώς θα ενοχλούν την γαλήνη σου,την ηρεμία που σε διακατέχει μονάχα,όταν βρίσκεσαι με τον εαυτό σου;«

«Δεν θα ΄θελα να κατηγορήσω τους άλλους για να δικαιολογήσω την δικιά μου σχιζοφρένεια,συγγνώμη κιόλας…»,έκανε εκείνος,μετά από κάποια δευτερόλεπτα,κουνώντας το κεφάλι και κατεβάζοντας μια μεγάλη γουλιά απ΄το ποτήρι.

«Αν μου λες πως δεν έχεις σκεφτεί τι θα γινόταν αν έσβηνες κάτι ή κάποιον που σε ενοχλεί,μου λες ψέματα…Αλλά δεν με ενδιαφέρει να σε νουθετήσω φιλαράκι….Σταματάμε απ΄ότι βλέπεις…Σε παρακαλώ πιες το ποτό σου ή καλύτερα φύγε…Το μπαρ έκλεισε…«,είπε ο τύπος παίρνοντας το ποτήρι από μπροστά του,χωρίς να τον αφήσει να επιλέξει την πρώτη του επιλογή…

Εκείνος δεν απάντησε καν.Πήρε την τσάντα του και δεν έδωσε σημασία στις αμπελοφιλοσοφίες του αθλιότερου μπάρμαν που είχε γνωρίσει στην ζωή του.Το τρένο είχε φτάσει στον σταθμό του προορισμού του κι εκείνος κατέβηκε απ΄την πρώτη πόρτα που βρήκε μπροστά του.Πλήθος ανθρώπων στεκόταν στην αποβάθρα,μαζί και καμιά δεκαριά ένστολοι,κάτι σαν αστυνομία ή ασφάλεια του σταθμού.Απ΄το βαγόνι που καθόταν αυτός αρχικά,έβγαιναν τώρα κάποιοι επιβάτες που ούρλιαζαν και φώναζαν.Μια γυναίκα,μάλιστα,έκλαιγε σπαρακτικά και αποφάσισε να πάει να δει τι συνέβη.

Δεν κατάφερε ποτέ να πλησιάσει το βαγόνι απ΄τον κόσμο που ήταν μαζεμένος τριγύρω.Οι επιβάτες είχαν συγκεντρωθεί σε πηγαδάκια και κανείς δεν έφευγε παρόλο που είχαν τελιώσει το ταξίδι τους.Ήταν σε ένα απ΄αυτά τα πηγαδάκια που άκουσε έναν νεαρό να λέει στην κοπέλα του.

«Ησύχασε κοριτσάκι μου…Μάλλον αυτοκτόνησε…Ήταν κλεισμένος τόση ώρα εκεί,αυτός θα το ΄κανε στον εαυτό του…«

«Και πως δεν ακούσαμε τίποτα…»,είπε αυτή τρέμοντας.

Κάποιοι τραυματιοφορείς έβγαζαν απ΄το βαγόνι,έναν άνθρωπο καλυμένο μ΄ένα «κόκκινο» σεντόνι.Έβαλε καλύτερα την τσάντα στον ώμο του και απομακρύνθηκε απ΄το σημείο μαζί με το υπόλοιπο πλήθος,υπό τις οδηγίες των αστυνομικών.

Έσφιξε τις γροθιές του,το αίμα του είχε σταματήσει.Γύρισε το πρόσωπο του και λίγο πριν φύγει απ΄το σταθμό μέσα στον κρύο ιδρώτα που τον περιέλουζε,έριξε μια κλεφτή ματιά,στο τελευταίο βαγόνι.

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s