Η Φωνή της Λογικής

 

DSC_0282

 

                          Ο Μήτσος ήταν η συντροφιά του εδώ και κανά πεντάρι χρόνια.

Με την ηρεμία στην φωνή του,την άψογη σειρά με την οποία τοποθετούσε τις λέξεις στις προτάσεις του,την ικανότητά του να επιβάλλεται δίχως να τον πληγώνει και να τον αφουγκράζεται δίχως να τον διακόπτει.Με τα ξεχασμένα ρεμπέτικα που του τραγούδαγε μόνο ο παππούς του κάποτε και τη συνεχή παρότρυνσή του να κάνουν πράγματα,να μην μένουν όλη μέρα στο δωμάτιο που τους είχαν «ρίξει»…εδώ και κανά πεντάρι χρόνια.

Δεν είχε απαιτήσεις απ΄αυτόν ο Μήτσος,μα ούτε κι αυτός από ΄κείνον.Το μόνο που ήθελε ήταν να τον βοηθήσει να θυμηθεί πως κατέληξαν εκεί.Δεν τον πείραζε όμως.

«Το αποτέλεσμα μετράει»,έλεγε. «Κι εφόσον είμαι εδώ,καλό είναι που έχω έναν σύμμαχο…».

Που και που,ο Μήτσος προσπαθούσε να του εξηγήσει πως αν δεν γνωρίζουμε από που ήρθαμε,δεν θα κατανοήσουμε ποτέ που πάμε,αλλά αυτό του θύμιζε την φιλόλογο που του έκανε Ιστορία στο Λύκειο.Έτσι κι αλλιώς,δεν τον ένοιαζε ο προορισμός.Και σιχαινόταν την Ιστορία.

Σιχαινόταν τις ιστορίες γενικότερα.Όποτε τύχαινε να συναντήσει κάποιον άνθρωπο στον κήπο σκαρφιζόταν χίλιες δυο δικαιολογίες για να αποφεύγει τους μονόλογούς τους.

Γνώριζε πως,σε καμία συζήτηση δεν υπάρχει αμοιβαίο ενδιαφέρον για τον «απέναντι».Ο καθένας θέλει να βγάλει κάτι από μέσα του κι απλά ψάχνει ένα ζευγάρι αυτιά για να πολιορκήσει.Δεν τον νοιάζει η ιστορία του συνομιλητή.Τον νοιάζει απλά ο συνομιλητής να κατανοήσει ή τουλάχιστον να προσποιηθεί πως κατανόησε το ζήτημα που τον απασχολεί.

Ο Μήτσος τον συμπονούσε σε αυτές τις περιπτώσεις και τον βοηθούσε να ξεφεύγει συχνά.Η δικαιολογία για τον Μήτσο ήταν άμυνα,επίθεση και αποφυγή μαζί.Και για κάποιο λόγο τόσο εύκολη,που μερικές φορές αναρωτιόταν μήπως ο Μήτσος είχε σπουδάσει νομική ή μήπως παρακολουθούσε μαθήματα ρητορικής και επιχειρημάτων,ξέρεις αυτά που σου μαθαίνουν να την λες στον άλλονα.

Μια φορά μάλιστα,μια χοντρή κυρία άρχισε να του λέει πως ήταν πρώην υπουργός κι ότι την είχαν κλείσει άδικα με την κατηγορία για ξέπλυμα μαύρου χρήματος.Τα λένε αυτά βλέπεις εκεί για να τραβάνε την προσοχή των γύρω τους.Ο Μήτσος του λεγε να της πει ότι δεν την είχε ακούσει πουθενά στα μέσα και τον πίεζε να της κάνει λιανά πως τα ΄βγαζε απ΄το μυαλό της,όμως αυτός ντρεπόταν.Βλέπεις την λυπόταν και λίγο,ήταν ψυχοπονιάρης.Δεν ήθελε να την φέρει σε δύσκολη θέση στην κατάστασή της.Κι έτσι την άφηνε να μιλάει,να το βγάλει από μέσα της,όσο και να την βαριόταν,συζήταγε με τον Μήτσο κρυφά και όταν αυτή σταματούσε,κούναγε το κεφάλι καταφατικά σαν να αποδεχόταν ότι του ΄χε «σούρει» τόση ώρα κι έφευγε,να πάρει την κιθάρα του και να πάει κάτω απ΄τον πλάτανο να τραγουδήσει με τον Μήτσο τα ρεμπέτικα.

Του άρεσε το απόγευμα γιατί έλεγε πως η μέρα φωτιζόταν κατάλληλα εκείνες τις ώρες.Ούτε πολύ φως,ούτε πολύ σκοτάδι.Μια ενδιάμεση κατάσταση,που τον επηρρέαζε και απωθούσε απ΄τις ακρότητες και τον ίδιο.Ηρεμούσε τα απογεύματα,η συμπεριφορά του ήταν λιγότερο ασταθής και ο Μήτσος ήταν κι αυτός με τη σειρά του πιο σιωπηλός.

Τώρα που το σκέφτομαι,δεν θυμάμαι να μας ενόχλησε ποτέ κάποιο απόγευμα.

Το περιστατικό έγινε βράδυ Δευτέρας.Εγώ είχα βάρδια μέχρι το πρωί,τα ξημερώματα θα με άλλαζε κάποιος συνάδελφος.Τους είχα μαζέψει όλους στα δωμάτιά τους αφού τους είχαμε ταίσει και τα σχετικά.Μοιράσαμε με την προισταμένη και κάτι μηλοπιτάκια που είχε φέρει αυτή απ΄το σπίτι κι εγώ πήρα το τελευταίο να του το πάω αυτοπροσώπως γιατί τον συμπαθούσα ιδιαίτερα.Κι ακόμη δηλαδή τον συμπαθώ.Απλά δεν σου κρύβω ότι τον φοβάμαι ελαφρώς.

Χτύπησα την πόρτα ελαφρά,όπως μου ΄χε πει επανειλημμένα να την χτυπάω για να μην τρομάζω τον Μήτσο.Τον άκουγα να σιγοτραγουδάει από μέσα κι όταν συνειδητοποίησε πως κάποιος ήταν πίσω απ΄την πόρτα,νομίζω σιχτίρισε και πέταξε την κιθάρα άτσαλα στο κρεβάτι αν κρίνω απ΄τους ήχους που έβγαιναν απ΄το δωμάτιο.Μου φώναξε να μπω μέσα και τον αντίκρυσα σε πολύ καλή κατάσταση.Ο Μήτσος τον συμβούλευε να είναι καθαρός,να περιποιείται το μουστάκι του και να φοράει τις καλές του πυτζάμες πριν κοιμηθεί.

Σε αντίθεση με όλους τους άλλους τρόφιμους,αυτός φάνηκε εκνευρισμένος όταν είδε το μηλοπιτάκι.Ήξερα πως δεν έφταιγε το ότι τον είχα διακόψει.Είχε γίνει κι άλλες φορές αλλά δεν έκανε έτσι.Τα πράσινα μάτια του είχαν γίνει τώρα κατακόκκινα και στην αρχή φαινόταν σαν να τον είχα στεναχωρήσει,σαν να ΄ταν έτοιμος να βάλει τα κλάμματα όπως θα τα ΄βαζε ένα μικρό παιδί.

DSC_0693

Ξαφνικά ηρέμησε…

«Γιατί δεν έφερες και για τον Μήτσο;», με ρώτησε και με κάρφωσε με το επικριτικό του βλέμμα.

«Αντώνη μου»,του είπα,«ο Μήτσος δεν χρειάζεται επιδόρπιο.Θα αντέξει το ξέρω…»

«Έτσι λέει κι αυτός,πως έχει χορτάσει…Αλλά εσύ όφειλες να το σκεφτείς!Η δουλειά σου είναι!»,μου είπε αυτή τη φορά πιο έντονα.

Κάπου εκεί νομίζω πως έσφαλα κι εγώ,τώρα που βλέπω τα πράγματα καθηλωμένος σ΄αυτό το κωλοκρέβατο.Τα μηλοπιτάκια βλέπεις,ήταν μια ευγενική κίνηση της προισταμένης,όχι υποχρέωση μας να τα μοιράσουμε.Οπότε και μένα με ΄πιασε το »πατριωτικό» μου,καταλαβαίνεις.Το θέμα είναι ότι με ΄πιασε,απέναντι σε έναν άνθρωπο που δεν θυμόταν καν από που κράταγε η σκούφια του.

Επιχείρησα να του εξηγήσω πως δεν ήταν δουλειά μου να του το πάω κι ότι θα ΄πρεπε να εκτιμάει κάποια πράγματα κι αυτός άρχισε να οδύρεται λέγοντας πως κανείς δεν σκεφτόταν τον Μήτσο κι ότι χωρίς τον Μήτσο θα μας προκαλούσε πολλά προβλήματα.

«Κι αν θες να ξέρεις αυτή τη στιγμή προσπαθεί να με συγκρατήσει,όλο μου λέει να σ΄αφήσω να πας να κοιμηθείς,ότι δεν έχεις αντοχή στα εξήντα σου κι άλλα τέτοια χαζά,μα δεν μπορώ να ανεχτώ να τον αδικείτε άλλο…»,μου φώναξε σφίγγοντας τις γροθιές του.

Έκανα μια κίνηση να τον πλησιάσω για να του δώσω το μηλοπιτάκι κι εκείνος μου χτύπησε τα χέρια και το έριξε κάτω.Έπειτα το πάτησε,το έφτυσε και έσπρωξε με το πόδι του τα θρύμματα προς το μέρος μου.

«Αυτό για να μάθεις να αγνοείς τον φίλο μου…»,έκανε έχοντας την αίσθηση ότι με εκδικήθηκε.

Εγώ ξεφύσηξα για να συγκρατηθώ και εν τέλει του είπα…

«Για πες μου λίγο για τον φίλο σου…περιέγραψέ τον μου λίγο…είναι ψηλός,κοντός,χοντρός…πως είναι;»

Αυτός με κοίταξε αποσβολωμένος και άρχισε να βουρκώνει ξανά.Μα σαν κάτι να με κυρίευε και αυτή του η όψη με ΄κανε να θέλω να τον δω ακόμη πιο βουρκωμένο.Κι έτσι συνέχισα.

«Από που γνωρίζεστε;Για ποιον λόγο είναι εδώ;Εγώ γιατί δεν τον έχω δει ποτέ;Μήπως δεν θα ΄πρεπε να βρίσκεται εδώ;Μήπως είναι παράνομα στον χώρο και δεν θα ΄πρεπε να ΄χεις απαιτήσεις για πάρτυ του καθόλου Αντωνάκη;»

Ο Αντωνάκης τότε σπάραξε στο κλάμμα.Κι εγώ χαζογέλαγα σαν μανιακός.Δεν ξέρω αν έφταιγε το ότι έφτυσε την μηλόπιτα ή αν τελικά η ψυχή μου είναι πιο σκάρτη απ΄όλων εκείνων των ανθρώπων στο ίδρυμα.Κόλλησα στο βρεγμένο πρόσωπό του και του ψιθύρισα,ομολογώ με μία εξαιρετικά ανώμαλη ευχαρίστηση,μια πρόταση που θα μετανιώνω μέχρι να την κάνω απ΄αυτόν τον κόσμο.

«Ο Mήτσος δεν είναι τίποτα άλλο από μια φωνή στο κεφάλι σου…»

Και τότε ο Μήτσος του ‘πε να αρπάξει το σουγιά,που ‘χαν κρυμμένο κάτω απ΄το στρώμα,γιατί αν κάτι δεν σήκωνε,αυτό ήταν ν΄ακούει προσβολές κι αμφιβολίες για την ύπαρξή του…

Τα υπόλοιπα τα ξέρετε.Έπεσα κάτω αιμόφυρτος,αυτός τράπηκε σε φυγή κι απ΄ ότι μου λέτε ακόμη να τον βρείτε.Αν έχει μαζί του τον Μήτσο να φοβάστε.Δεν θα τον βρείτε ποτέ.Μόνο στην περίπτωσή μου έχασε την ψυχραιμία του ο Μήτσος.Κι αυτό γιατί ευθύνομαι εγώ.Κατά τ΄άλλα ο Αντωνάκης είχε δίκιο.Αν δεν είχε κι αυτόν θα μ΄είχε «σημαδέψει» καιρό τώρα και ίσως και σε ανύποπτο χρόνο.

Βλέπετε,η φωνή της λογικής,δεν είναι απαραίτητο να βασίζεται πάντα στην λογική…

Μπορώ να ξεκουραστώ λιγάκι τώρα;

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s