Λορένα

shadow_woman_by_ukilles-d4bh06j

 

 

Τα μαλλιά της άλλοτε καστανά,άλλοτε ξανθά,κόκκινα ή κατάμαυρα.Τα μάτια της είτε μελί,είτε γαλάζια,πάντα διαπεραστικά.

Δεν είχε ποτέ φωτογραφία της κι ούτε θ΄αποκτούσε εύκολα,μα ευχόταν να πετύχει κάποια,έστω στο διαδίκτυο,ακόμη δηλαδή και στο πιο απεχθές μέσο για να γνωρίζεις και να συναντάς ανθρώπους.

Την έβλεπε συνήθως τα βράδια,ίσως και ελάχιστα μεσημέρια.Κι αυτή τον κοίταζε ανέκφραστη,σαν κάτι να ΄θελε να του πει,που όμως δεν το ξεστόμιζε ποτέ.Ζαλισμένος ή όχι,πάλευε να βρει τρόπο ν΄ανοίξει τη συζήτηση,δίχως αποτέλεσμα τις περισσότερες φορές.Φαινόταν απίστευτο το πόσο τον ηρεμούσε η παρουσία της,πόσο ασφαλής ένιωθε κοντά της κι ας προσποιόταν συχνά τον αδιάφορο,τον γενναίο,τον ψυχικά άτρωτο.

Οι στιγμές που περνούσαν μαζί, αν και σύντομες,ήταν ουσιαστικότερες από πολλές συνευρέσεις με άλλες,από άστοχες συζητήσεις με διάφορους φίλους και σίγουρα πιο πλήρεις απ΄τις στιγμές που περνούσε ολομόναχος.Όσο κι αν γούσταρε την πάρτυ του.

Η Λορένα μεγάλωνε με την ίδια συχνότητα που μεγάλωνε κι ο ίδιος • αν και ουδέποτε έμαθε την ακριβή ηλικία της,του φαινόταν ότι την γνώριζε από παιδί κι ήταν ο «από μηχανής θεός» του,κάθε φορά που βούλιαζε στην μοναξιά του.

Χαμογελούσε σπάνια,μα το χαμόγελό της ήταν η υπέρτατη μορφή γοητείας για ΄κείνον και δεν γνώριζε άλλο ανθρώπινο πλάσμα που να την αγγίζει σε αυτό το επίπεδο,επομένως το δεχόταν με ευχαρίστηση,ακόμη κι αν αυτό συνέβαινε τόσο αραιά.

Δεν γνώριζε το επάγγελμά της,ούτε τα προσόντα ή τις ασχολίες της.Μάντευε ότι είχαν κοινά γούστα,όμως δεν είχε ιδιαίτερη σημασία.Απλώς έψαχνε έναν τρόπο,μια δικαιολογία να πιάσει κουβέντα.Σιγά σιγά,η Λορένα του αποδείκνυε πως ίσως να μην ήταν και τόσο θαρραλέος τελικά. 

Καθώς τα χρόνια περνούσαν την έβλεπε όλο και πιο σπαστά.Ποτέ δεν ήταν προγραμματισμένες οι συναντήσεις τους,μα είχε την αίσθηση πως μικρότερος την είχε κοντά του πιο πολλά βράδια…

Μπορεί να φταίει πως η φαντασία μας «μπάζει»,όσο βυθιζόμαστε στην ενηλικίωση.

Υποτίθεται,όμως,πως ήταν κι αυτή μία απ΄τις μεγάλες υποσχέσεις που είχε δώσει στον εαυτό του: να διασώσει την φαντασία του,πριν τον παρασύρει η καθημερινότητα που θα τον περιέβαλλε αργότερα ή η  έλλειψη αυτής απ΄τον περίγυρό του.Όλα τα είδη υπό εξαφάνιση χρειάζονται προστασία άλλωστε

  Την τελευταία φορά που την είδε,η όλη διαδικασία δεν πρέπει να κράτησε πάνω από τρία δευτερόλεπτα.Για άλλη μια συνάντηση δεν υπήρξε τίποτα το σεξουαλικό,τίποτα το εγγενώς «βρώμικο».Ίσα ίσα,υπήρχε κάτι το άρρωστα πλατωνικό,σε σημείο που του φαινόταν ανόητο,γιατί οι γυναίκες έχουν και σώμα πέρα από πνεύμα.Μάλλον δεν τα ΄χε και τόσο καλά στο κεφάλι του.

Η μορφή της ήταν θολή και αυτό που τον έκανε να καταλάβει πως επρόκειτο για εκείνη ήταν τα τόσο ιδιαίτερα ζυγωματικά της και τα ελαφρώς σαρκώδη χείλη της.Δεν έβγαλε μιλιά.Κι αυτός πριν προλάβει να σκεφτεί κάποια λέξη την έχασε,απ΄όπου ακριβώς την βρήκε.Απ΄το πουθενά.

Πάνε τώρα δύο χρόνια από ΄κείνο το βράδυ κι έχει γνωρίσει αρκετές γυναίκες που θα μπορούσαν να τον είχαν κάνει να ξεχάσει.Καμία,όμως,δεν μπορεί να συγκριθεί με την Λορένα.Πιθανότατα να ευθύνεται το μυστήριο της προέλευσής της,το ότι δεν έχει ακόυσει την φωνή της και ούτω καθεξής.Ενδεχομένως να ΄ναι εγωΐστρια,σκρόφα ή απλά να μην της αρέσουν οι άντρες.

  Αν και κατά βάθος ήξερε,πως η Λορένα ήταν φτιαγμένη για εκείνον.

Και να που ένας φίλος του ‘πε πως είδε κάποιο βράδυ,ένα κορίτσι τόσο γοητευτικό,όσο εκείνη.Κι ήταν ο τρόπος που μίλαγε γι΄αυτή,που του θυμίσε τα συναισθήματά του για την Λορένα.Η όψη της δεν ακουγόταν να ΄ναι ίδια,παρ΄όλα αυτά ήξερε πως ήταν αυτή.

  Και τότε κατάλαβε… 

Κατάλαβε πως η Λορένα ήταν η μάνα του,το κοριτσάκι που έπαιζαν μαζί στο νήπιο,η πρώτη του χαζοσχέση στο σχολείο,η καθηγήτρια που εμπιστεύτηκε στο γυμνάσιο.Ο πρώτος του έρωτας,τότε που πίστευε πως θα ΄ταν ο μοναδικός και η πρώτη φορά που πληγώθηκε πιστεύοντας αφελώς το ίδιο ακριβώς πράγμα.Οι γυναίκες που χάζευε στις ταινίες και εκείνες οι ηθοποιοί που έπαιζαν σε κάποιο λάβ στόρυ που θα ΄θελε να ζήσει κι αυτός.Όλα εκείνα τα θηλυκά που όσο πιο πολύ τα έβριζε,τόσο συνειδητοποιούσε ότι τα υπεραγαπούσε.Ο λόγος δεν ήταν βαθύς…Απλά βαριόταν χωρίς δαύτες…

Η Λορένα ήταν αυτό που κάποιοι θα έλεγαν,το κορίτσι των ονείρων του.

Σε απλή,κλισέ γλώσσα,όλα τα γυναικεία πρόσωπα που του έδωσαν και θα του έδιναν χρώμα,συγκεντρωμένα σ΄ένα υπέροχο κολάζ,μ’ ένα τυχαίο όνομα…

Ήταν όλα εκείνα που έκρυβε μέσα του,γιατί φοβόταν ότι θα πρόδιδε τις αδυναμίες του.Κι όλα αυτά που φοβόταν να κυνηγήσει,γιατί η αποτυχία καραδωκεί πάντα και για όλους…

  Μα ως εδώ η Λορένα δεν τον είχε απογοητεύσει ποτέ…

Δεν τον ένοιαζε το ότι ίσως να μην την έβρισκε στον ξύπνιο του…Του αρκούσε που είχε πλέον μάθει την προέλευσή της…

Κι αφού απομυθοποίησε και την Λορένα,έστυψε το μυαλό του,για να σκεφτεί κάποιο νέο,λίγο πιο φρέσκο όνομα…

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s